aurrez aurretik

Beti urduritasunaren eta bizkortasunaren nahasketa jasoten ari nintzen.  Urduritasuna? Beno, nire euskaraz trebetasuna nahikoa izango da? Nire sarrera probak Maizpiderako “o.k.” ziren (maila erdia), baina han behin, egongo nintzateke gertu benetan? Eta bizkortasuna? Hainbeste gauza: Orain dela urte asko (1975etik?) Euskal Herria eta senideak bisitatu nituen…guk senideok elkarrekin egongo ginateke berriro eta nola esperientzia pasako litzateke? Nik ere jakin nahi nuen nola Espaina eta bereziki Euskal Herria aldatu ziren.

etorrera

Boisetik…Denverra…Washington, DCera…Madrilera…Bilborra, eta han bi egunez, Guggenheimera bisita azkar bat behintzat, Izaskun Kortazaraz gomendatutakoa hotel txikian eta ederrean …askenean autobusez Lazkaora non Maizpide den… Nire lehen arazoa: nire maleta oraindik Madrilen zen – lau egunez  arropa freskuak gabe!!  Lazkaon nire lehen eguna monjen monasterioaren hospederian (guest house) zen, eta orduan astelehenean Maizpidera (euskaltegira) heltzen nintzen…zoriontzez monasterioaren ondoan samar zegoen!  Ez nuen eskatu, baina zorionez nire logelak serbizio betea zuen eta soilik logelakide bat. Hori oso komeni zidan!

Maizpidekoak…

Eraikina:  Hori moderno samarra zen, oso egoki eta aski zegoen; soto batek leku batzuk dantza-ikasgaietarako eta beste jardueretarako eskaini zituen; orduan hiru pisu gehiago: bulegoak, jatetxea, filmagela, ordenagailugela, biblioteka, garbigailugela, barruko patio bat (lehen pisua); ikasgelak, bulegoak (bigarrena);  logelak, serbizioak (hirugarrena).  Dena beti garbia eta txukuna zen, eta bereziki sukaldariak, serbitzariak, eta langileak oso lagungarriak eta lagunkoiak bezala gogoratzen ditut.  Sukaldariei gurekin (ikasleekin) euskaraz hitz egitea gustatu zitzaien, modu lagunkoiez  gure euskara zuzenduz.

Irakasleak: gizonezkoak eta emakumezkoak, adin desberdinekoak, dena egokiak, lagungarriak, eta umoretsuak…Egunero hiru klase genuen, eta klase bikoitzak irakasle desberdin bat zuen. Bakoitzak hitz egiteko modu aparta zeukan. Hori ondo da, ezta? Bide horretan soinu desberdinei eta abiadura desberdinei ohituta bihurtu ginen. “Euskara munduan” programan nintzelako, jadanik Amaia Zeberio Agirre (programa horretan nire irakaslea) eta Jon Urdangarin (Hego Amerikaren irakaslea) internetez ezagutu nituen, eta Maizpiden beti niri lugungarrienak zidaten!!

Ikasleak: Zaharrena nintzen nire klasean; gehienak gazteagoak, ezkongabeak, haien “perfilak” (portfolios, c.v.’s) hobetzen saiatuz… Hobeto euskaraz gaitasuna, hobeto lana-aukerak! “Perfila” aditz oso garrantzitsu bat zen Maizpiden! Zorionez ez neukan presio hori (jubilatuta nago), hala ere ondo egin nahi nuen. Beraz, apur bat deseo hori  presio bat zen! Beti ikasleek elkarri eskatu zioten, “Zein urrats zara?” Seigarrenean hasi nuen eta zortzigarrenean nonbait amaitu nuen. Nire klase-taldeak apur bat aldatu zuten, baina gehienbat oso lotuta geunden eta gelditu ginen, nahiz eta ikasle guztiekin nahastu genuen.

Ingelesez esango genuke, “We are all in this together, so let’s support one another!” (Guk guztiok elkarrekin honetan gara, beraz elkar sostenga dezagun!) Beno, hori Maizpiden nire esperientzia zen. Batzuk adiskide bereziak bihurtu ziren, baina gehienak (agian denak) oso lagungarriak ziren. Noski niri, eta haiei ni ere bai (itxaropenez).

Hitz egitea, irakurmena, idazmena, eta ulermena – horiek klase bakoitzen elementuak ziren. Gure taldeak liburu bat (Aitor Aranaren Amodioaren gazi-gozoak)  irakurri zuen (horri buruz klasean elkarrizketekin), eta apur bat etxerako lanak genuen, baina klase bitartean lana gehiena eginda zegoen. Txangoak (excursions), filmak, kirolak, dantzak eta gehiago gure aukera ere ziren. Eta janaria?? Zein bikaina!! (Aste buruetan monasterioaren hospederian izango nintzateke, eta orduan taberna desberdinetan jango nuke.) Lazkaok eta herri ondokoek taberna asko dute…normalean nire hamburgesa amerikarra larunbatero gozatzen nuen “Taberna Nirea-n”. 

Atera aurretik, senide batzuekin Lekeition bisitatu nuen.  Duela urte asko gelditu nintzeneko baserri zaharra eta orain salgai berriro bisitatu ere egin nuen!

Hau esperientzia!

Gilen/William Thompson-Uberuaga

Meridian, ID

Oct. 19, 2011

Nire esperientzia Gabriel Aresti euskaltegian Bilbon oso ona zen.  Asko ikasi nuen.  Hasi naizenean oso zaila zen, baina bi edo hiru aste gero euskaraz hitz-egiten nuen!  Nire irakaslea Izaskun zen eta lagundu handia eman nion nire etxerako lanak -ekin.  Ikasliburuak lanak egiten genuen eta geheiago liburuak irrakurtzen genuen eta mintzatu genuen historioa buruz klasean.  Egun batean, idazlea Xabier Monasterio bisitatu zen gure klasera eta galderak galdetzen zenigun.  

Gabriel Aresti beheran Kafe Antzokia dago eta oso jatorra diren langileak eta beti euskaraz hitz-egiten dute ikasleekin.  Jaiak asko eta kontzertuak asko dauzkate antzokian, lau ala bost aldiz astean.  Gabriel Aresti, gutxi-gora-behera, hirri erdian dago, Abandon, eta oso erreza heltzea metroan edo autobusan.

Txangoak egiten dute Nafarroa barnetegira eta beste euskal lekuak ere bai.  Asteaskenean tabernaz terbernan paranda egiten dute ikasleek irakaslearekin eta euskaraz hitz-egiten dute, garagardoa edo sagardoa edatea eta pintxoak jatea!

Oso dibertizgarria da euskara ikastea Gabriel Arestian!